Vuur Hieros Gamos & Kwetsbaarheid

Dinsdag 24 juli 2019

Lieve vrouwen, mannen, vrienden,

Vorige week tijdens de nacht waarin de volle maan en eclips samenvloeiden, zaten we met een aantal vrienden rond een vuur. In de stroming tussen vuur en maan, verbonden we ons om heling en licht de wereld in te sturen,

Bij een maaneclips verschuilt de maan en haar vrouwelijke energie zich in het donker. Het voelde de voorbije week alsof het donkere sterk aanwezig was en daarbij de uitnodiging om onze schaduwkanten te omhelzen. Weer (pff) te her-inneren dat we ons bewust mogen zijn van donkere energieën die aandacht vragen, die vragen om gezien te worden en naar het licht mogen gaan.

Tijdens de week van het Hieros Gamos festival kregen we te horen dat het vuur moest gedoofd worden wegens de droogte, een landelijk verbod. Heilig Vuur, voor de vrouwen verbonden met Grootmoeder Vuur, voor de mannen met Grootvader Vuur. In de ochtend genoten we nog van het brandende zweethutvuur om met 55 vrouwen samen in de diepe bedding van de temazcal te zinken, de zachte liefdevolle energie ervan was voelbaar op het hele vrouwenveld. In de namiddag begeleidden Patricia en Helena het hele vrouwenveld in een helend ritueel op de voorouderlijke mannelijke lijn. Vuur en Water deden hun transformerend werk, we verplaatsten zelfs de Sacred Space voor een namiddag om dichter bij de vrouwen mee te ondersteunen.
Diezelfde avond stonden we met bijna alle vrouwen rond de Sacred Space om te zingen voor het dovend vuur. Het deed pijn haar te doven, al bleef ze het hele festival verder leven onder de vorm van brandende kaarsen. Het lijkt wel een bos met Elfenvuur, zei Jetske…

Rationeel kon ik wel plaatsen wat er gebeurde, en alle woorden die eromheen begonnen te leven, dat aarde en water meer ruimte nodig hadden, enz enz…waren perfect begrijpbaar vanuit de mind. Echter niet uit het Hart. Als vuurhoedster van het festival, voelde het alsof een oerdiepe wonde werd opengereten (ik kan ze nog voelen als ik dat moment her-inner). Die avond voelde ik de essentie niet van wat er plaatsvond. Het ging plots zo snel na een whatsappje van staatsbosbeheer… enkel twijfel, onzekerheid en een enorme kwetsbaarheid.

Amper geslapen die nacht, maakte de ochtend ruimte om in de centrale Tempel – met zoveel toewijding gebouwd door Marjolijn Ton – waarachtig te doorvoelen wat er zich in mij wou bewegen, wat de boodschap was bij het doven van het vuur. Tranen van oeroud verdriet, een samenleving die niet begrijpt dat een Heilig Vuur nooit zomaar brand zou stichten, het kwam binnen als starre hiërarchische patriarchale energie met een onherroepelijke boodschap.

Aarde en Water kregen meer ruimte. De Sacred Space werd een nog diepere bedding, an embedded womb, voor de vrouwen. En tegelijkertijd in mij het gevoel dat het vuur, dat na eeuwenlange afscheiding, weer de weg naar de vrouwen had gevonden als een waarachtig helend grootmoeder vuur, ons weer werd afgenomen. Een pijnlijke penetratie, een oude herinnering van de rooms-katholieke kerk in een vrouwelijke samenleving. Ik moest denken aan een van mijn bijbels: en de drummers waren vrouwen (Layne Redmond) … Een boek dat ik jaren geleden op reis heb gelezen en zo geraakt was door de drastische manier waarop de kerk binnen drong in matriarchale samenlevingen en eeuwen van vrouwelijke ontwikkeling ontkrachtten.

Een engel uit het vrouwenveld kwam me letterlijk en figuurlijk heling brengen. De sharing nadien onder het vrouwelijke kern-team, bracht steun en helderheid. Dank Caroline, dank Sisters.
Daarna voelde ik me herboren. Het vuur in mij mocht blijven branden en het festival met sprankelende en levendige energie bezielen. Nieuwe rituelen werden gecreëerd. Een heerlijke speelse vreugde met Agnes, waterhoedster van de vrouwelijke sacred space en ziele-zus.

Tijdens het afscheidsritueel op het einde van het festival, gaf het mannelijke vuur een liefdevolle bedding aan het vrouwelijke vuur terug. Mijn dankbaarheid daarvoor is groot. Het voelde net als het helende gebaar waarbij de mannelijke spiraal alle vrouwen met liefde ontving tijdens het samensmeltingsritueel. Onbeschrijfelijk onvoorwaardelijk, mooi, krachtig, zacht, verbindend. Wijsheid voelen in de diepere lagen van alle mannelijke ogen. Zo helend voor iets dat veel grootser is dan onszelf, grootser dan voor alle mannen en vrouwen van dit festival, uitreikende naar de samenleving, naar al onze dierbaren en verwanten, naar vele realiteiten…

Kwetsbaar zijn. HG was weer een intense oefening in waarachtig zijn. Daar hoort kwetsbaarheid ook in thuis. Ten volle beseffen dat wat we collectief ervaren, niet zomaar door ons heen gaat met de woorden – ‘dit is iets collectief’ en de wonde daarmee van jezelf afwimpelen – dan wel dat iets maar door ons heen kan gaan omdat het ook onze persoonlijke wonde, schaduw en spiegel is.

Voor mij een waardevolle les die nu, twee weken na het festival, pas werkelijk begint door te dringen. Wat een kracht heeft een festival! als onze oerwonden worden blootgelegd en we niet anders kunnen dan ermee zijn, ernaar kijken, ze doorvoelen en – nee, niet ervan weglopen – ze een plek geven. To embrace our deepest wounds, ze te omhelzen, te omharten (ach wat een prachtig woord om-harten). Niet in het slachtofferstuk ervan blijven steken. Dát is een ware keuze.

Vanmorgen vroeg zat ik in stilte hier in onze Temple in Portugal. Buiten hing een sluier van dichte nevel over het dal, gehuld in een diepe stilte. Voelen dat ik getriggerd word door mijn diepste wonden. Hoe ga ik daarmee om? Wat kan ik er nu, juli 2019, van leren? Hoe kan iemand die zo beschadigd is vanbinnen, doorheen levens, doorheen dit leven, doorheen trauma, doorheen moeder en vader wonden, doorheen collectieve pijn, zoals die zo voelbaar was van het heilig vuur op het HG festival, tóch in vreugde leven, toch voor het licht blijven kiezen?
Met alle wonden, zonder ze weg te duwen, ermee te zijn, ze te (h)erkennen en ze een plek te geven. Ankers en filters plaatsen om keuzes te maken zodat je minder met de wonden en meer met en in vreugde, liefde en licht, kan leven. Ten volle beseffen dat je als volwassen vrouw een keuze kán maken, met het volle bewustzijn dat ik mijn wonden altijd met me mee zal dragen, maar dat ik ze Niet ben, al draag ik de kwetsbaarheid ervan wel mee in mijn dagelijkse leven. Ik Ben ze echter niet… Het is wat mijn ziel gekozen heeft om te groeien op aarde in wie ik waarachtig ben.

Onze Cheiron: onze diepste wonde is onze grootste kracht, kloppend als die van binnen uit komt, van binnen uit gekoesterd wordt, en niet zomaar een plaatje is naar de buitenwereld toe. In en doorheen alle wonden een kanaal zijn, voor mezelf, voor anderen, voor het universum, voor heling op een veel grotere schaal.

Als ik ervoor kies dat de wonden die ik met me mee draag, de kwetsbaarheid die ik met me mee draag, mijn energie blokkeert, dan stagneert alles in en rondom me. Als ik ervoor kies om in stilte te zitten, de energie te laten stromen van aarde naar kosmos en weer terug, en daarin te zijn, dan kan ik de magie daarvan voelen, hoe alles in en rondom me vloeibaar wordt en heelt. Gevuld wordt met compassie, integriteit, respect, stroming. Dit vraagt moed en toewijding.

I accept the challenge, hoorde ik mezelf zeggen vanuit het diepste van mijn hart. De zon brak inmiddels door de sluier heen om de dag tegemoet te schijnen. Met een glimlach rekte ik me uit en stapte ik de dag in…. Mezelf het leven schenkend en die trilling de wereld insturen.

Met de kracht van de stromende spirit, Awen xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*